รากฟันเทียมที่ทดแทนรากฟันจริง ผลิตจากวัสดุไทเทเนียม ซึ่งใช้ทางการแพทย์โดยทั่วไปที่ได้รับการออกแบบมาเป็นพิเศษ เพื่อใช้ยึดติดกับกระดูกขากรรไกรของคนไข้ในตำแหน่งที่สูญเสียฟันและรากธรรมชาติไป โดยทำหน้าที่ทดแทนรากฟันธรรมชาติเพื่อรองรับทันตกรรมฟันปลอม (denture), ครอบฟัน (crown) หรือสะพานฟัน (bridge) ให้ผลลัพธ์ที่ใกล้เคียงกับฟันธรรมชาติมากที่สุด
รากฟันเทียม ประกอบด้วย
1. Fixture คือ ส่วนที่ฝังอยู่ใต้เหงือก อยู่ในกระดูกขากรรไกร ทำหน้าที่แทนรากฟันธรรมชาติ
2. Abutment คือ ส่วนที่ทดแทนโครงสร้างของแกนฟัน เพื่อรองรับตัวครอบฟัน
3. Crown คือ ส่วนของตัวฟัน ทำมาจากเซรามิก ลอกเลียนสีและรูปร่างของฟันธรรมชาติ
1. X-Ray ฟันเพื่อประเมินสภาพของบริเวณที่จะฝังรากฟันเทียม เช่น ความหนาของเหงือก ความสูงของกระดูกขากรรไกร สภาพของฟันซี่ข้างเคียงเป็นต้น เพื่อใช้ในการวางแผนการรักษา เช่น การกำหนดขนาดและความยาวของตัวรากเทียม
2. ผ่าตัดฝังตัวรากเทียม (Fixture) ลงไปในกระดูก เย็บแผล หลังจากนั้น 7 วันกลับมาเช็คสภาพแผล และตัดไหม ต่อจากนี้จะเป็นช่วงเวลาที่ต้องรอให้ตัวรากเทียม ยึดติดกับกระดูกขากรรไกรให้สมบูรณ์ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับชนิดและคุณสมบัติของรากเทียมที่ใช้งาน ซึ่งตามปกติจะมีคำแนะนำจากบริษัทผู้ผลิตว่า หลังจากปลูกตัวรากเทียมไปแล้วต้องทิ้งช่วงระยะเวลาที่ตัวรากเทียมจะยึดติดกับกระดูกขากรรไกรนานมากน้อยเท่าใด จึงจะสามารถใส่ตัวฟันได้
3. ใส่แกนฟันจำลอง (coping) และพิมพ์ปากเพื่อส่งแลปทำตัวครอบฟัน แลปใช้เวลาทำประมาณ 5-7 วัน
4. ใส่แกนฟันตัวจริง (abutment) และใส่ครอบฟันตัวจริง ปรับการสบฟันให้สามารถกัดสบได้เป็นปกติ
5. นัดเช็คทุกๆ 6 เดือน หรือตามดุลยพินิจของทันตแพทย์
ซักประวัติคนไข้ วางแผนการรักษา รวมถึงเอ็กซเรย์ตรวจการวางตัวของฟันคุด
ศัลยแพทย์ทำการฉีดยาชา และผ่าฟันคุด โดยวิเคราะห์แผนการผ่าจากฟิลม์ X-ray
หลังจากผ่าครบ 7 วัน จะมีการนัดคนไข้กลับมาตัดไหม และตรวจเช็คแผลที่ผ่าไป
ฟันคุดควรถอนหรือผ่าออก เพราะฟันคุดเป็นฟันซี่สุดท้ายที่ไม่จำเป็นในการเคี้ยวอาหาร อีกทั้งในระยะยาวฟันคุดจะทำก่อให้เกิดปัญหาตามมา เช่น ฟันกรามซี่ข้างเคียงผุ เศษอาหารคิดบ่อย เกิดกลิ่นปาก เกิดถุงน้ำหรือหนอง เสี่ยงต่อการติดเชื้อ
มาปรึกษาทันตแพทย์ และควรผ่าฟันคุดออก
ทุกคนที่มีฟันคุดออก โดยเฉพาะกลุ่มอายุยังไม่เกิน 25 ปี ที่ฟันคุดเพิ่งโผล่เหนือเหงือก เป็นช่วงที่รากฟันคุดยังไม่ฝังลึก การผ่าออกจะมีความซับซ้อนน้อยกว่าการผ่าออกในผู้ที่มีอายุมาก